var _gaq = _gaq || []; _gaq.push(['_setAccount', 'UA-38337040-1']); _gaq.push(['_trackPageview']); (function() { var ga = document.createElement('script'); ga.type = 'text/javascript'; ga.async = true; ga.src = ('https:' == document.location.protocol ? 'https://ssl' : 'http://www') + '.google-analytics.com/ga.js'; var s = document.getElementsByTagName('script')[0]; s.parentNode.insertBefore(ga, s); })();
کارزار نایاک و هادی قائمی برای بدنام و منزوی کردن بنیاد برومند و مرکز اسناد حقوق بشر

Iraniansforum.com, 8.11.2011

NIAC's smear campaign against independent human rights organizations

دو ایمیل داخلی نایاک نشان میدهد که مسئولان این سازمان و هادی قائمی برای منزوی کردن سازمانهای حقوق بشری به بدگوئی و اتهام زنی علیه آنان مشغول بوده اند. هدف نایاک و قائمی، در اختیار گرفتن اهرم حقوق بشر و محدود کردن آن در چهارچوب مذاکره و سازش با رژیم ایران بوده است تا از مطرح شدن گفتمان تغییر رژیم در واشنگتن و اعمال فشار و تحریم علیه ملایان جلوگیری نمایند.

درهمین راستا، تریتا پارسی، هادی قائمی و وابستگان لابی مماشات در آمریکا در بیانیه ایکه در سال 2008 منتشر شد به اوباما گفتند که مردم ایران خواهان تغییر رژیم نمی باشند و ترجیح میدهند تا مطالباتشان را در چهارچوب نظام پیگیری نمایند. امضاء کنندگان این بیانیه از آمریکا خواستند تا بجای تحریم و فشار، در جهت مذاکره و سازش با رژیم ایران گام بردارد.

____________________________________________________________________________________________

چند ماه پیش بخش دیگری از ایمیل های داخلی "نایاک" از طریق دادگاه فدرال واشنگتن در اختیار حسن داعی قرار گرفت. از میان هزاران ایمیل، دو تای آنها بطور ویژه جلب نظر میکند زیرا سیستم مافیائی نایاک برای حذف دیگران از طریق بدنام کردن و لجن پراکنی را در معرض قضاوت قرار میدهد.

این دو ایمیل نشان میدهد که نایاک و هادی قائمی (عضو سابق هیئت مدیره نایاک و همکار نزدیک تریتا پارسی) برای بدنام و بی اعتبار کردن دو گروه حقوق بشری مستقل و مخالف رژیم ایران یعنی بنیاد حقوق بشری عبدالرحمن برومند و همچنین مرکز اسناد حقوق بشر فعالیت کرده اند.

ایمیل اول گفتگوئی است بین Emily Blout سرپرست لابی نایاک با همکاران خود در جبهه ای موسوم به Iran Legislative Strategy که برای برداشتن فشار و تحریم از روی جمهوری اسلامی در واشنگتن لابی میکرد. در این ایمیل بحث بر سر کنفرانس یکروزه ای است که در کنگره آمریکا برگزار میشود و موضوع آن نقض حقوق بشر در ایران است. در این کنفرانس خانم رویا برومند از بنیاد حقوق بشری عبدالرحمن برومند و همچنین دکتر پیام اخوان از مسئولان مرکز اسناد حقوق بشر سخنرانی کرده اند.

امیلی بلات مسئول لابی نیاک برای بی اعتبار کردن این جلسه و سخنرانان آن به لجن پراکنی پرداخته و میگوید که خانم برومند پس از قتل پدرش توسط رژیم ایران گرایشات رادیکال پیدا کرده و بسیار افراطی شده است. امیلی بلات دکتر اخوان را دریافت کننده کمک های دولت آمریکا معرفی میکند و می نویسد:

"این یک پانل کاملا افراطی در مورد ایران است. سازمان وابسته به اخوان با کمال افتخار (با معنای تمسخر آمیز) از بودجه 75 میلیون دلار سهمی دریافت کرده است و همان سازمانی است که آن دوره آموزشی فاجعه بار را در دوبی برگزار کرد. برومند یک تجربه بسیار تراژیک با رژیم ایران داشته است و همین مسئله وی را بشدت رادیکال کرده و افکارش را عمیقا افراطی نموده است."

ذکر چند نکته در مورد گفته های امیلی بلات قابل توجه است. اولا سازمان نایاک هم از دولت آمریکا، هم از کنگره و هم از بودجه 75 میلیون دلاری سهم قابل توجهی داشته است. بخش کوچکی از اسناد داخلی نایاک که توسط دادگاه در اختیار حسن داعی قرار گرفته نشان میدهد که این سازمان بیش از 200 هزار دلار از این بودجه را بخود اختصاص داده که بخشی از آنرا در همکاری با رژیم ایران خرج کرده و باقیمانده آنرا نیز بطور روشن و آشکار بالا کشیده است یعنی بدون آنکه فعالیتی کرده باشد بودجه دریافتی را به جیب خود ریخته و در مقابل با سند سازی و جعل گزارشات بی پایه، سر کنگره و وزارت خارجه را کلاه گداشته است. (نگاه کنید به مجموعه اسناد نایاک در این زمینه) نکته دیگر آنکه نایاک همزمان با دریافت این پولها، در کنگره آمریکا لابی میکرد تا به دیگر گروههای مستقل که با رژیم ایران همکاری نمیکنند پولی پرداخت نشود.

ایمیل دوم مربوط به سال 2007 و زمانی است که نایاک و هادی قائمی تلاش میکنند تا خودشان را بعنوان سخنگویان حقوق بشری جابیندازند تا از تبدیل شدن حقوق بشر به ابزاری برای فشار به رژیم ایران و در نهایت مشروعیت بخشی به گفتمان تغییر رژیم جلوگیری نمایند.

در این ایمیل مسئولان نایاک بهمراه هادی قائمی و نماینده ای از عفو بین الملل، در مورد چگونگی مطرح کردن مسئله حقوق بشر در کنگره آمریکا بحث میکنند و هادی قائمی هشدار میدهد که برخی سازمانهای حقوق بشری در واشنگتن (بخوانید دو سازمان موجود یعنی بنیاد برومند و مرکز اسناد حقوق بشر) به دروغ خودشان را مدافع دموکراسی و بهبود وضع حقوق بشر میدانند. قائمی میگوید که این سازمانها که از وزارت خارجه پول میگیرند (بودجه 75 میلیون دلاری) در حقیقت پوششی برای جاانداختن گفتمان تغییر رژیم هستند. قائمی میگوید:

"برخی از سازمانهای (حقوق بشری) از وزارت خارجه بودجه دریافت میکنند و پوششی برای تغییر رژیم در ایران هستند و بنابراین بایستی مراقب آنان باشیم. بسیاری از این گروهها خودشان را به دروغ طرفدار دموکراسی و حقوق بشر در ایران معرفی میکنند."

در رابطه با اظهارات قائمی برای لجن پراکنی علیه دیگر سازمانهای ایرانی حقوق بشر باید گفت که اولا خود نایاک در زمانیکه قائمی عضو هیئت مدیره آن بود از بودجه دولت آمریکا بهره مند بود اما یک تفاوت جدی بین فعالیت قائمی و نایاک با دیگر سازمانهای حقوق بشری مانند بنیاد برومند وجود داشته است. قائمی و نایاک تمامی فعالیت های خود را با دولت ایران هماهنگ میکردند. کافی است به مجموعه اسناد نایاک در این زمینه که شامل گفتگوهای قائمی با مسئولان وزارت خارجه ایران است نگاه کنید. همچنین باید اضافه کرد که بودجه اولیه سازمان حقوق بشری هادی قائمی موسوم به "کمپین بین المللی حقوق بشر" توسط محافلی در هلند تآمین گشته است که معلوم نیست از بودجه دولت آمریکا پاک تر و یا حلال تر باشد.

تفاوت دیگر سازمانهای حقوق بشری با هادی قائمی در این است که آنان بدنبال بقای این حکومت جهل و جنایت نیستند درحالیکه قائمی و نایاک در بیانیه های مختلف خواهان حرکت در چهارچوب نظام جمهوری اسلامی بوده اند.

In 2008, NIAC filed a defamation lawsuit against one of its critics Hassan Dai. During the discovery process, some of NIAC's internal documents were released and showed the extent of its relation and coordination with the Iranian regime.

Two of the recently released emails illustrate NIAC's efforts to discredit the human rights organizations that do not limit their activities to be a simple  make up for appeasement policy with the Mullahs. (email one, email two)

As the emails show, NIAC and Hadi Ghaemi of Human Rights Watch smeared the Human Rights & Democracy for Iran founded by Boroumand sisters and also the "Iran's human rights documentation center" as hawkish, a cover for regime change, not seeking democracy for Iran, extremists and other qualifications.

NIAC accused these organizations for receiving the so-called State Department "Democracy Fund" designed to help Iranian NGOs. But NIAC has been one of the main recipients of government and Congressional funds in Washington.

A review of NIAC's Congressional funded projects shows that this organization used part of the money to collaborate with the Iranian regime and the other part of the grants were used for NIAC's own expenses totally unrelated to the project. It seems clear that NIAC defrauded the Congressional fund and did not disclose its relation with the regime.

NIAC's smear campaign against these two human rights organizations is part of a larger campaign to marginalize and discredit those who correctly question the failed policy of engagement with Tehran.